زمان برای انجام این عملیات تروریستی اتفاقی انتخاب نشده است. چرا که هنوز هم شعله های اعتراضات در خصوص انتخابات ریاست جمهوری در این کشور فروکش نکرده است. اما عملیات تروریستی مذکور دست کم دو اتفاق مهم را تحت پوشش خود گرفت.

اولا امروز در وین مذاکرات ایران با دیپلمات های روسی، آمریکایی و فرانسوی در خصوص تصمیم گیری جهت تحویل سوخت هسته ای برای راکتور تحقیقاتی ایران انجام خواهد شد. تصمیم تهران برای افزایش حجم تولید غنی سازی اورانیوم که ممکن است برای تولید تسلیحات هسته ای هم مصرف شوند، به این مذاکرات بستگی دارد.

دوما، تحت نظارت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران قرار بود که مذاکرات میان نمایندگان شیعه و سنی انجام شود.

اتهامات سیاسی بلافاصله شکل گرفتند. ایران آمریکا، بریتانیا و عربستان سعودی و همچنین نیروهای امنیتی پاکستانی را به دست داشتن در این عملیات تروریستی متهم نمود. غربی ها هم که دلیل مشکلات کنونی ایران را رژیم حاکم بر این کشور می بینند، خود به خود متهم هستند.

بر اساس گزارش نیروهای انتظامی سیستان و بلوچستان "عبدالمالک ریگی" رهبر گروهک "جندالله" مسئولیت این انفجار را بر عهده گرفته است که اکثرا از بلوچ هایی که در تقاطع مرزی ایران باد پاکستان و افغانستان زندگی می کنند، تشکیل شده است.

این یکی از مناطق وسیع و محروم ایران محسوب می شود که فعالیت های قاچاقچیان موادمخدر در آن بسیار محسوس است.

بر اساس گزارش رسانه های گروهی غربی، دلیل این مسئله می تواند تحرکات اخیرا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران در منطقه و تشدید حضور این نیرو در سیستان و بلوچستان جهت جلوگیری از کانال های مواد مخدر و همچنین دستگیری "عبدالحمید ریگی" برادر عبدالمالک رهبر "جندالله" باشد که هنوز حکم اعدامش به اجرا در نیامده است.

بی دلیل نیست که ناظران بین المللی بیشتر به مسئله مواد مخدر در محل توجه دارند تا به اهمیت اختلاف نظرات میان شیعه و سنی در منطقه.

بدون تردید قاچاقچیان مواد مخدر به بی ثباتی ایران نیاز دارند چرا که دولت این کشور را از مسئله مواد مخدر دور کرده و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران امکان کمتری برای دخالت در این تجارت که با تروریسم ارتباط تنگاتنگی دارد، پیدا خواهد کرد.

روزنامه "وال استریت ژورنال" تاکید می کند که تهران بیش از گذشته از نفوذ طالبان و شبکه تروریستی بین المللی القاعده در پاکستان و افغانستان بر گروهک های جنایی و نظامی در مرز با ایران نگران است. اگرچه "جندالله" هیچ وقت برای رژیم ایران مشکل جدی محسوب نمی شود، اما دشمنان این کشور می توانند از چنین گروهک هایی برای ایجاد تزلزل در حکومت ایران استفاده کنند.

ایرانی ها به دولت پاکستان هم به خاطر ارتباطش با عربستان سعودی چندان اعتماد ندارند که در ایران بعنوان حامی جنگجویان سنی معروف است. البته خود پاکستانی ها تلاش دارد به ایرانی ها بقبولانند که هیچ نقشی در عملیات تروریستی اخیر نداشته و برعکس خواستار همکاری در مبارزه با تهدیدات مشترک از سوی تروریسم و تشکیلات نظامی غیر قانونی برون مرزی هستند.

البته واقعا بعید به نظر می رسد که پاکستانی ها به بی ثبات سازی ایران تمایل داشته باشند چرا که بی ثباتی در این کشور فقط به ناپایداری در کل منطقه منجر خواهد شد.

به عقیده ناظران، پاکستان در گذشته از تشکیلات نظامی سنی به ویژه در افغانستان طی دهه80 علیه نیروهای شوروی سابق حمایت کرده که همین مسئله نیز باعث بدبینی حکومت ایران شده است. عبدالحمید ریگی اعتراف کرده که از واشنگتن دستور و کمک مالی می گرفته اما کاخ سفید این اتهامات را به طور کل رد کرده است.

اگر نیروهای امنیتی غربی به تغییر رژیم احمدی نژاد در ایران تمایل داشته باشند، کمک به قاچاقچیان مواد مخدر در مرز میان ایران، پاکستان و افغانستان جهت پیشبرد این منظور در شرایط فعلی با ریسک بسیار از نظر امنیت منطقه و مبارزه با تروریسم توام بوده که نیروهای آمریکا برای تامین آن در افغانستان مستقر شده اند.

اما فقط هیجانات باعث شده تا مقامات ایران عملیات تروریستی در سیستان و بلوچستان را سیاسی کنند، چرا که راحت تر است که "دستانی از خارج" را متهم نمود تا به ناتوانی خویش در حل مسائل امنیتی اعتراف کرد.

بر اساس نوشته روزنامه اماراتی "خلیج تایمز"، تهران باید به اشتباه خود اعتراف کند و آنطور که باید با پاکستان و افغانستان جهت تنظیم استراتژی مشترک مبارزه با "دشمن واحد" اقدام نماید. روزنامه ترکیه ای "تودی زمان" نیز می نویسد، اگر ایران فقط بدنبال منافع خود باشد یعنی بعبارت دیگر اسلام را فقط برای ایرانیان بخواهد، کاری از پیش نخواهد برد چرا که در عصر حاضر هیچ کشوری در منطقه نمی تواند با تکیه بر نیروی خود بر روی پا بایستد.

در کل به نظر می رسد که هم ایران، هم کشورهای همسایه و هم کل جامعه جهانی یک دشمن مشترک دارند، یعنی تروریسم که توسط قاچاقچیان مواد مخدر تامین می شود و مبارزه با آن فقط باید به صورت مشترک انجام شود. اما فقط بی اعتمادی که اساس آن بر پایه اختلاف مذهبی و ایدئولوژی است، مانع تحقق این امر می شود.